ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΜΑΤΑΦΙΑΣ — Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΥΜΒΙΒΑΣΤΗΚΕ ΠΟΤΕ
«Ο αόρατος στρατηγός της Λέσβου» ένας Έλληνας αξιωματικός που πέρασε στη μνήμη ως θρύλος
Το όνομά του αρκούσε για να σηκωθεί μια ολόκληρη μονάδα στο πόδι.
Δημήτριος Ματαφιάς.
Ένας στρατηγός διαφορετικός από τους συνηθισμένους. Δεν διοικούσε από την ασφάλεια ενός γραφείου, δεν περίμενε απλώς τις αναφορές των υφισταμένων του και δεν ανεχόταν τη χαλαρότητα εκεί όπου θεωρούσε ότι απαιτούνταν πολεμική ετοιμότητα. Εμφανιζόταν ξαφνικά, μέρα ή νύχτα, σε στρατόπεδα και απομακρυσμένα φυλάκια, συχνά χωρίς κανείς να γνωρίζει πού βρισκόταν μέχρι να τον δει μπροστά του. Ο Βάσος Λυσσαρίδης, στον επικήδειό του, τον περιέγραψε χαρακτηριστικά ως τον άνθρωπο που «με λιτή περιβολή όπως πάντα, βρισκόταν καθημερινά, νύχτα και μέρα και απρόοπτα σε όλους τους στρατώνες».Στη Λέσβο, ως διοικητής της 98 ΑΔΤΕ, η παρουσία του απέκτησε σχεδόν μυθικές διαστάσεις. Το «έρχεται ο Ματαφιάς» ή, όπως θυμάται μαρτυρία της εποχής, ακόμη και το «το τζιπ του Ματαφιά» αρκούσε για να βρεθούν όλοι στις θέσεις τους.
Δεν ήταν φόβος χωρίς λόγο αλλά η αντίληψη ενός ανθρώπου που θεωρούσε ότι ο στρατός δεν μπορεί να είναι έτοιμος μόνο όταν περιμένει τον πόλεμο. Πρέπει να είναι έτοιμος πριν από αυτόν.
Γι' αυτό έμπαινε στις μονάδες, έλεγχε την εκπαίδευση, γνώριζε το προσωπικό, απαιτούσε δουλειά και δεν άφηνε κανέναν να επαναπαυθεί. Οι μαρτυρίες που έχουν διασωθεί μιλούν για έναν αξιωματικό με ακραία ενεργητικότητα, προσωπική συμμετοχή στην εκπαίδευση και διαρκή παρουσία δίπλα στους στρατιώτες.
Η ΚΥΠΡΟΣ ΗΤΑΝ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ
Η Κύπρος ήταν ο τόπος στον οποίο άφησε ίσως το βαθύτερο αποτύπωμά του.Το 1972 ανέλαβε τη διοίκηση του 241 Τάγματος Πεζικού και αργότερα, από τις 30 Αυγούστου 1985 έως τις 2 Νοεμβρίου 1986, διετέλεσε Αρχηγός της Εθνικής Φρουράς.Στην περίοδο της αρχηγίας του έδωσε τεράστια έμφαση στην εκπαίδευση και στο αξιόμαχο της Εθνικής Φρουράς. Οι άνθρωποι που υπηρέτησαν υπό τις διαταγές του θυμούνται έναν διοικητή που απαιτούσε διαρκή προσπάθεια, που ήθελε τους άνδρες του σωματικά και επιχειρησιακά προετοιμασμένους και που δεν δίσταζε να συμμετέχει ο ίδιος στη δουλειά.
Η στρατιωτική του φιλοσοφία ήταν απλή ό,τι ζητάς από τον άλλον, πρέπει πρώτα να μπορείς να το κάνεις εσύ.Αυτό ακριβώς ήταν που τον έκανε ταυτόχρονα σκληρό και αγαπητό. Γιατί οι στρατιώτες μπορούσαν να γνωρίζουν ότι ο άνθρωπος που απαιτούσε από αυτούς το αδύνατο ήταν ο ίδιος που θα βρισκόταν δίπλα τους όταν ερχόταν η δύσκολη ώρα.Δεν είναι τυχαίο ότι χρόνια μετά τον θάνατό του, άνθρωποι στην Κύπρο εξακολουθούσαν να μιλούν για την εποχή του με υπερηφάνεια.
Ο ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΜΑΘΕ ΝΑ ΣΥΜΒΙΒΑΖΕΤΑΙ
Ο Ματαφιάς δεν περιορίστηκε ποτέ στον ρόλο του πειθαρχημένου αξιωματικού που απλώς εκτελεί και αποχωρεί.Όταν διαφώνησε με πολιτικές επιλογές που αφορούσαν την Εθνική Φρουρά, παραιτήθηκε από την αρχηγία της.
Αργότερα, μετά την αποστρατεία του, ανέλαβε Γενικός Γραμματέας Αιγαίου. Και πάλι όμως η πολιτική του θέση δεν στάθηκε αρκετή για να τον κάνει να παραμερίσει όσα πίστευε. Η διαφωνία του με την πολιτική προσέγγισης Ελλάδας–Τουρκίας της περιόδου Παπανδρέου–Οζάλ στο Νταβός συνδέεται με τη νέα παραίτησή του.Για τον Ματαφιά η αποστολή ήταν πάνω από τη θέση και ίσως αυτό είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της προσωπικότητάς του.
Ο ΜΑΤΑΦΙΑΣ, Ο ΟΤΣΑΛΑΝ ΚΑΙ Η ΣΚΙΑ ΤΗΣ ΜΙΤ
Εδώ αρχίζει το πιο σκοτεινό και συνάμα πιο μυστηριώδες κεφάλαιο της ιστορίας του.
Για χρόνια δημοσιεύονταν πληροφορίες για τις σχέσεις του με Κούρδους μαχητές και για συναντήσεις του με τον Αμπντουλάχ Οτσαλάν στην κοιλάδα Μπεκάα. Τουρκικές αναφορές που αναπαράχθηκαν στην Ελλάδα υποστήριζαν ότι οι τουρκικές υπηρεσίες είχαν εντοπίσει Έλληνα στρατηγό να εισέρχεται και να εξέρχεται από τον καταυλισμό Μαχσούν Κορκμάζ και ότι είχε υποστηρίξει και εκπαιδεύσει μέλη του PKK.
Ακόμη πιο βαριά είναι η αναφορά που δημοσιεύθηκε στην τουρκική εφημερίδα Vatan το 2009, βασισμένη σε βιβλίο του Μουράτ Γιλντιρίμ, γιου του Μαχμούτ Γιλντιρίμ, γνωστού ως «Yeşil». Σύμφωνα με την αφήγηση αυτή, άνθρωποι των τουρκικών υπηρεσιών είχαν μεταβεί στην Ελλάδα για να οργανώσουν επιχείρηση δολοφονίας εναντίον του Έλληνα στρατηγού που είχαν εντοπίσει στη Μπεκάα.
Ακριβώς εδώ βρίσκεται το πιο ανατριχιαστικό στοιχείο της ιστορίας ο άνθρωπος που σύμφωνα με αυτές τις αναφορές είχε μπει στο στόχαστρο των τουρκικών υπηρεσιών δεν ήταν κάποιος που κρυβόταν πίσω από το αξίωμά του.Ήταν ένας αξιωματικός που είχε μάθει να κινείται μπροστά από τους άλλους, να αναλαμβάνει προσωπικά την ευθύνη και να βρίσκεται εκεί όπου πίστευε ότι τον καλούσε το καθήκον.Όταν ο Οτσαλάν συνελήφθη το 1999 με τις ευλογίες της ελληνικής κυβέρνησης, δημοσιεύματα υποστήριξαν ότι ο Ματαφιάς, παρά την ήδη επιβαρυμένη υγεία του, σχεδίαζε αντίποινα και ότι ορισμένες ενέργειες ενδέχεται να πραγματοποιήθηκαν. Ο θρύλος του είχε πλέον ολοκληρωθεί.
Τον Νοέμβριο του 2006, ύστερα από σκληρή μάχη με τη λευχαιμία, ο Δημήτριος Ματαφιάς έφυγε από τη ζωή στη Λευκωσία. Η επιθυμία του ήταν να ταφεί στην Κύπρο και εκεί τελικά αναπαύθηκε. Η κηδεία του έγινε δημοσία δαπάνη και η μνήμη του έμεινε βαθιά χαραγμένη σε ανθρώπους που είχαν υπηρετήσει υπό τις διαταγές του.Μετά την απώλεια του έγινε ακόμη πιο φανερό τι είχε αφήσει πίσω του.Άφησε ανθρώπους που τον θυμούνταν,μονάδες στις οποίες η εκπαίδευση έφερε τη σφραγίδα του και ένα θρύλο που μεγάλωσε ακριβώς επειδή ο ίδιος, όσο ζούσε, δεν προσπάθησε να τον δημιουργήσει.
Τον δημιούργησε ο τρόπος που έζησε.
Ήταν αυστηρός,απαιτητικός,ασυμβίβαστος,για κάποιους υπερβολικός, στην πραγματικότητα όμως ήταν αυτός που έπρεπε να είναι ένας Στρατηγός.
Δεν χρειάζεται να γνωρίζουμε πόσα από όσα ειπώθηκαν γύρω από το όνομά του ανήκουν στην ιστορία και πόσα στον θρύλο . Αρκεί αυτό που αποδείχθηκε στην πράξη ο Ματαφιάς ζούσε και διοικούσε σαν να μπορούσε να αρχίσει αύριο πόλεμος.Δεν συμβιβάστηκε με την ευκολία, δεν κράτησε αξιώματα όταν αυτά συγκρούστηκαν με όσα πίστευε και δεν απαίτησε ποτέ από τους άλλους κάτι που δεν απαιτούσε πρώτα από τον εαυτό του. Γι’ αυτό και το όνομά του άντεξε στον χρόνο. Γιατί πίσω από κάθε ιστορία υπήρχε ένας άνθρωπος που έκανε το καθήκον τρόπο ζωής.Στο τέλος της ημέρας αυτό είναι το πιο ουσιαστικό που μπορεί να αφήσει πίσω του ένας στρατιώτης όχι απλώς ένα όνομα, αλλά ένα παράδειγμα.
Δημήτριος Ματαφιάς. Ένας στρατηγός που έζησε σαν να ήταν κάθε μέρα η τελευταία πριν από τον πόλεμο.
Διονύσιος Κούρτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου