Με κάθε εκκλησιαστική λαμπρότητα πραγματοποιήθηκαν και φέτος οι διήμερες λατρευτικές εκδηλώσεις επί τη εορτή της μνήμης του Αγίου ενδόξου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου του Μυροβλύτου στον ομώνυμο Ιερό Ενοριακό Ναό στο Κατωχώριο Λευκάδος.
Το απόγευμα της Κυριακής, 25 Οκτωβρίου 2020 και ώρα 5:30 μ.μ. εψάλη Μέγας Πανηγυρικός Αρχιερατικός Εσπερινός, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ. Θεοφίλου, πλαισιούμενου από κληρικούς των Αρχιερατικών Περιφερειών της νήσου. Τον θείο λόγο κήρυξε ο Σεβασμιώτατος αναφερόμενος μεταξύ άλλων στο βίο και τη δράση του εορταζομένου Αγίου Δημητρίου. Μετά το πέρας του Πανηγυρικού Αρχιερατικού Εσπερινού ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας, τη σεπτή αδεία κι ευλογία του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως κ. κ. Βαρθολομαίου, χειροθέτησε σε Αρχιμανδρίτη του Οικουμενικού Θρόνου τον συνταξιούχο κληρικό της Ιεράς μας Μητροπόλεως Αιδεσιμολ. Πρωτοπρεσβύτερο π. Σπυρίδωνα Βρεττό, παρουσία των οικείων του, του κλήρου και του φιλοχρίστου λαού. Στο βίο και την διαδρομή της ιερατικής διακονίας του π. Σπυρίδωνος αναφέρθηκε ο Αιδεσιμολ. Πρωτοπρεσβύτερος π. Παναγιώτης Ζαβιτσάνος, εφημέριος Ιερού Ενοριακού Ναού Αγίου Αθανασίου Απολπαίνης Λευκάδος. Ακολούθησε η ευχαριστήρια ομιλία του π. Σπυρίδωνος Βρεττού προς το πρόσωπο του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου, τον Σεβασμιώτατο Ποιμενάρχη μας κ. Θεόφιλο, τον κλήρο και τον ευσεβή λαό της Ιεράς μας Μητροπόλεως. Στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Θεόφιλος, αναφερόμενος με σεβασμό και τιμή στο πρόσωπο του π. Σπυρίδωνος, του απέδωσε, όπως η τυπική διάταξη προβλέπει, το κουκούλιο και τον επιστήθιο Σταυρό και στη συνέχεια ανέγνωσε το πιττάκιο (Πατριαρχικό Ευεργετήριο γράμμα) της Αυτού Θειοτάτης Παναγιότητος του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου, αναφωνώντας κλήρος και λαός το “Άξιος”.
Το πρωί της κυριωνύμου ημέρας τελέσθηκε η Πανηγυρική Θεία Λειτουργία και το απόγευμα της ίδιας ημέρας η Παράκληση του Αγίου Δημητρίου κλείνοντας έτσι οι διήμερες λατρευτικές εκδηλώσεις.
Π Ρ Ο Σ Φ Ω Ν Η Σ Ι Σ
ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΛΕΥΚΑΔΟΣ ΚΑΙ ΙΘΑΚΗΣ
κ. κ. Θ Ε Ο Φ Ι Λ Ο Υ
ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΡΟΧΕΙΡΙΣΙΝ ΠΡΩΤ. ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΒΡΕΤΤΟΥ
ΕΙΣ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΝ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΘΡΟΝΟΥ
Ἀγαπητοί μου πατέρες, Ἀγαπητοί ἀδελφοί,
«Τὸν μέγαν ὁπλίτην καὶ ἀθλητήν, τὸν στεφανηφόρον, καὶ ἐν μάρτυσι θαυμαστόν» Δημήτριον, τόν ἀξιόθεο βλαστό τῆς ἁγιοτόκου Θεσσαλονίκης καί ἀξιομακάριστο πολίτη τοῦ Παραδείσου, τιμᾶ ἀπό σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας, κορυφώνοντας τόν ἑορτασμό μέ τήν αὐριανή Εὐχαριστιακή Σύναξη.
Τιμᾶ καί γεραίρει «ἐν ὕμνοις καί ὠδαῖς πνευματικαῖς» τό ἀντρειωμένο παλικάρι της, πού χορηγήθηκε ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ στήν ἄλλοτε βυζαντινή συμβασιλεύουσα ὡς «τεῖχος ὠχυρωμένον…, τάς ἐλεπόλεις τῶv ἐχθρῶv μή πτοούμενοv», ὑπερασπιστής ἀπέναντι σέ ὁρατούς καί ἀόρατους ἐχθρούς, συμπαραστάτης μέσα στά δεινά τῆς σκλαβιᾶς, πρεσβευτής ἀδιάλειπτος καί θερμός στίς κάθε λογῆς ἀνάγκες.
Μέσα στά ἱερά της σεβάσματα, τίς ἐκκλησιές καί τά μοναστήρια μας πού φέρουν τό ὄνομα τοῦ Μυροβλύτη Μεγαλομάρτυρα, θά ψάλει αὔριο τό πρωΐ, στόν Ὄρθρο, ἡ «πονεμένη Ρωμηοσύνη»:
«Δεῦρο Μάρτυς Χριστοῦ πρός ἡμᾶς, σοῦ δεομένους, συμπαθοῦς ἐπισκέψεως. καί ρῦσαι κεκακωμέvους, τυραννικαῖς ἀπειλαῖς, καί δειvῇ μανίᾳ τῆς αἱρέσεως, ὑφ’ ἧς ὡς αἰχμάλωτοι, καί γυμvοί διωκόμεθα, τόπον ἐκ τόπου, συvεχῶς διαμείβοvτες, καί πλαvώμεvοι, ἐν σπηλαίοις καί ὄρεσιv. Οἴκτειρον οὖν πανεύφημε, καί δός ἡμῖv ἄνεσιν, παῦσον τήν ζάληv καί σβέσον, τήv καθ’ ἡμῶν ἀγαvάκτησιν…»
Φανταστεῖτε τήν εἰκόνα: καταδιωγμένα γυναικόπεδα ἀπό τῶν ἀπίστων τό μαχαίρι νά ἱκετεύουν τόν καβαλλάρη Ἅγιο, τό γενναῖο παλικάρι τῆς Πίστης μας, νά ἐπέμβει ἄμεσα καί διασωστικά.
Κατανοεῖτε, ἀδελφοί μου, πόσο σημαντικός ἦταν γιά τούς σκλαβωμένους Ἕλληνες Ὀρθοδόξους Χριστιανούς ὁ γενναῖος αὐτός ἀθλητής! Ἡ μορφή τοῦ Ἁγίου διέλυε τά τεχνάσματα τῶν ἐχθρῶν τῆς Πίστης καί τοῦ Γένους μας, πού ἐπιχειροῦσαν νά ἀλλοιώσουν τό φρόνημα τῶν πατέρων μας, νά τούς ὑποτάξουν πνευματικά καί νά τούς ἐξαφανίσουν ἐθνικά.
Τό Πατριαρχεῖο μας παρέμεινε –καί ἐξακολουθεῖ νά εἶναι- ἡ συνέχεια τῆς Ἁγια – Σοφιᾶς.
Πονέσαμε μέ τά δυσάρεστα γεγονότα τό φετινό καλοκαίρι. Δέν ἀπελπιζόμαστε ὅμως, διότι γιά ἐμᾶς ὁ Ναός τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας δέν εἶναι ἕνα κοινό μνημεῖο τῆς Ουνέσκο πού ἀμαυρώνεται, ὅπως ἀφελῶς οἱ πολιτικοί μας περιορίζονταν νά δηλώσουν, ἀλλά τό «Μέγα Μοναστήρι» τῶν Ὀρθοδόξων, πού παραμένει ἀκοίμητο στίς ἀκτές τοῦ Κερατείου Κόλπου, στό μεγαλειῶδες μέσα στήν ἁπλότητά του Φανάρι, «ὡς λύχνος φαίνων ἐν αὐχμηρῷ τόπῳ, ἕως οὗ ἡμέρα διαυγάσῃ καί φωσφόρος ἀνατείλη…»
Εἶναι σημαντικό νά θυμόμαστε, εἰδικά ἐν ὄψει τοῦ ἑορτασμοῦ τῶν 200 χρόνων ἀπό τήν Ἑλληνική Ἐπανάσταση, ὅτι ἡ Ἐκκλησία μας διατήρησε τήν ἰδιοπροσωπία τοῦ Γένους μας μέσα στόν τρικυμισμένο ὠκεανό τῆς ξενικῆς κατάκτησης.
Ἡ κανονική σχέση τῶν ὑπόδουλων σέ Τούρκους ἤ Ἑνετούς κατακτητές Ἑλλήνων μέ τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο διεφύλαξε καθαρό τό Ὀρθόδοξο δόγμα μας, λαμπρή καί εὔμορφη τήν λειτουργική μας παράδοση, ἀνόθευτο καί κοινοτικό τό ὀρθόδοξο ἦθος, διακριτή τήν Ἑλληνορθόδοξη ταυτότητά μας.
Ἡ τοπική μας Ἐκκλησία δέν λησμονεῖ τήν ἱστορική πνευματική της σχέση μέ τήν Μεγάλη τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία. Ἀποτελώντας Θεόσωστη Ἐπαρχία τῆς καθ’ Ἑλλάδα Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας, παραμένει ἀναπόσπαστα ἑνωμένη μέ τήν καθ’ ὅλου Ὀρθοδοξία μέσα ἀπό τήν δογματική καί κανονική Της ἑνότητα μέ τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο.
Δεχθήκαμε, λοιπόν, ὡς ξεχωριστή εὐλογία τήν ἐπιστολή τῆς Αὐτοῦ Θειοτάτης Παναγιότητος, τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως Νέας Ρώμης καί Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κυρίου κυρίου Βαρθολομαίου, μέ τήν ὁποία μᾶς ἐπεφόρτιζε μέ χρέος ἱερό: νά προχειρίσουμε ἐξ ὀνόματος Αὐτοῦ εἰς Ἀρχιμανδρίτην τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου καί ἕναν ἡλικιωμένο καί σεβάσμιο κληρικό τῆς Ἱερᾶς μας Μητροπόλεως, ὁ ὁποῖος διατελεῖ ἐν χηρείᾳ μετά τήν κοίμηση τῆς πιστῆς πρεσβυτέρας του Ἐλευθερίας, τόν ἐφημέριο μέχρι σήμερα Βλυχοῦ καί πρώην ἐφημέριο τῆς ἐνορίας αὐτῆς ἐπί τριάντα συναπτά ἔτη, ἱεροπρεπή καί φιλακόλουθο, Αἰδεσιμώτατο Πρωτοπρεσβύτερο πατέρα Σπυρίδωνα Βρεττό.
Γιά πενήντα ὀκτώ συναπτά ἔτη, μέχρι καί σήμερα, ὁ ἀγαπητός πατήρ Σπυρίδων, καίτοι συνταξιοδοτήθηκε καί ἀπεχώρησε τῆς ἐνεργοῦ ὑπηρεσίας, παραμένει συνεπής λειτουργός τοῦ Μυστηρίου τῶν Μυστηρίων, φιλακόλουθος καί τρεφόμενος ἀπό τό ἱερό Θυσιαστήριο, ταπεινός διάκονος καί ὑπηρέτης Θεοῦ.
Δέν εἶναι κάτι πρωτότυπο στήν Ἐκκλησία μας νά προχειρίζονται σέ Ἀρχιμανδρίτες ἐν χηρείᾳ κληρικοί. Πρό ἑβδομήντα δύο ἐτῶν, ἐπί παραδείγματι, ὁ Προκατοχός μου Δωρόθεος εἶχε χειροθετήσει Ἀρχιμανδρίτη τόν ἐν χηρείᾳ παλαιό ἐφημέριο τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων, π. Νικόλαο Ματαράγκα, θέλοντας νά τιμήσει τήν πιστότητά του καί τήν ἀφοσίωσή του στήν Ἐκκλησία. Πρό ἡμερῶν, παραμονή τοῦ Ἁγίου Γερασίμου, σεπτῇ ἐντολῇ τοῦ Παναγιωτάτου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου καί πάλι, χειροθετήσαμε τόν πολυσέβαστό μας π. Ἰωάννη Παρούση εἰς Ἀρχιμανδρίτην τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, ὅπως γίνεται καί σήμερα γιά τόν πατέρα Σπυρίδωνα.
Ἐξ ὀνόματος ὅλων, θά ἤθελα νά ὑποβάλω τήν στιγμή αὐτή τήν βαθυτάτην εὐχαριστίαν μας εἰς τόν Παναγιώτατον Οἰκουμενικόν μας Πατριάρχην κύριον κ. Βαρθολομαῖον γιά τήν τιμή πού ἐπεφύλαξε στόν ἀγαπητό γέροντα, πατέρα Σπυρίδωνα καί ἡ ὁποία ἀντανακλᾶ σέ ὅλους τούς λελευκασμένους στό ἱερό Θυσιαστήριο κληρικούς τῆς τοπικῆς μας Ἐκκλησίας.
Ἐπιτρέψτε μου, τέλος, νά εὐχηθῶ καί στόν ἴδιο τόν ἀγαπητό μας, πατέρα Σπυρίδωνα ὁ Μέγας Ἀρχιερεύς, Κύριος Ἰησοῦς Χριστός μέ τίς πρεσβεῖες τῶν Ἁγίων Δημητρίου, Σπυρίδωνος καί Κυριακῆς νά τόν διατηρεῖ ἀκμαῖο ἐπί ἔτη πολλά, ὥστε νά χαίρεται τήν κατά σάρκα οἰκογένεια, ἀλλά καί τά πνευματικά του τέκνα καί νά ἀξιώνεται νά διακονεῖ ὡς λειτουργός τοῦ ἱεροῦ Θυσιαστηρίου, τετιμημένος μέ τό ὀφφίκιον τοῦ «Ἀρχιμανδρίτου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου» πλέον, Ἐκεῖνον πού ἐτόνισε: «ὁ θέλων πρῶτος εἶναι ἐν ὑμῖν ἔσται πάντων, ὁ ἄρχων ὡς ὁ ἀρχόμενος, ὁ προκριθείς δέ ὡς ὁ ἔσχατος». Ἀμήν.
Π Α Ρ Ο Υ Σ Ι Α Σ Η
Πρωτοπρεσβυτέρου π. Σπυρίδωνος Βρεττού
υπό του Αιδεσιμολ. Πρωτοπρεσβυτέρου π. Παναγιώτου Ζαβιτσάνου
Σεβασμιώτατε,
Σεβαστοί πατέρες,
Αγαπητοί μου αδελφοί,
Ο απόστολος των εθνών Παύλος, απευθυνόμενος στον απόστολο Τιμόθεο, επίσκοπο Εφέσου, τον προτρέπει να τιμά τους πρεσβυτέρους του. Να τιμά γενναιόδωρα αυτούς που εργάζονται με ζήλο και να επιπλήττει με διάκριση αυτούς που συμπεριφέρονται με ραθυμία: «οι καλώς προεστώτες πρεσβύτεροι διπλής τιμής αξιούσθωσαν, μάλιστα οι κοπιώντες εν λόγω και διδασκαλία… (Α΄ Τιμ. 5,17)
Κατά την αποστολική αυτή προτροπή, η τοπική μας Εκκλησία χαίρεται και αγάλλεται σήμερα, διότι ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Θεόφιλος, θα απονείμει, εκ μέρους του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, την υψίστη τιμή σε πρεσβυτέρους, σε ένα παλιό Γέροντα – Πρωτοπρεσβύτερο της Ιεράς Μητροπόλεώς μας- τον πολυσέβαστο και αγαπητό μας π. Σπυρίδωνα Βρεττό, για την εξηκονταετή και πλέον καρποφόρο διακονία του στο γεώργιον της τοπικής μας Εκκλησίας. Αποφάσει της Σεπτής Κορυφής, της Αυτού Θειοτάτης Παναγιότητος, του Οικουμενικού μας Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, ο εν χηρεία πρωτοπρεσβύτερος π. Σπυρίδων Βρεττός θα λάβει απόψε, δια χειρός του Σεπτού Ποιμενάρχου μας, το οφφίκιον του Αρχιμανδρίτου του Οικουμενικού Θρόνου. Η απόφαση αυτή της Μητρός Εκκλησίας, χαροποιεί ιδιαιτέρως την τοπική μας Εκκλησία, και δει τον «σύλλογο» των πρεσβυτέρων της Ι. Μητροπόλεώς μας, καθότι ένα επίλεκτο μέλος της λαμβάνει αυτή την υψίστη τιμή και ευλογία.
Το σπουδαίο αυτό γεγονός, λαμβάνει χώρα αυτή την εξέχουσα ημέρα για το χωριό σας, όπου δεσπόζει η τιμή του αγίου ενδόξου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου του Μυροβλύτου, προστάτου και εφόρου της ενορίας σας. Ο π. Σπυρίδων Βρεττός διακόνησε την ενορία σας επί τριάντα και πλέον έτη και σημάδεψε το χωριό σας και ολόκληρη τη Μητρόπολή μας με πάνω από εξήντα χρόνια καρποφόρου ιερατικής διακονίας.
Γεννήθηκε το 1933, στη Λευκάδα. Οι γονείς του Γεώργιος και Αικατερίνη τον ανέθρεψαν όπως και τα αδέλφια του, με απλότητα και βαθιά πίστη. Αγωνίστηκαν σε δύσκολους καιρούς με κόπους και θυσίες για την οικογένειά τους.
Από μικρό παιδί διακόνησε την εκκλησία ως ιερόπαις και νεοκώρος, τόσο στον Ι. Ναό της Παναγίας των Ξένων, όσο και στον Ι. Μητροπολιτικό Ναό της Ευαγγελιστρίας, κοντά στον αείμνηστο Αρχιμανδρίτη π. Ιωαννίκιο Σβορώνο (τον παπά Ρόλο). Η μαθητεία του κοντά σε τέτοιες εξέχουσες ιερατικές μορφές της τοπικής μας Εκκλησίας, συνετέλεσαν στην καλλιέργεια της κλήσης του προς την Ιερωσύνη. Σαν τη μέλισσα ρουφούσε (όπως αναφέρει ο Μ. Βασίλειος) καθετί «ωραίο και αληθινό», για να γεμίσει την ψυχή και την καρδιά του και με τον προσωπικό του αγώνα να αυξήσει και στη συνέχεια να μεταδώσει ως ιερέας στις διψασμένες ψυχές των ανθρώπων. Αφού τελείωσε την εγκύκλια μόρφωσή του στη Λευκάδα, σπούδασε, με τη βοήθεια του Μητροπολίτη Δωροθέου, στο Εκκλησιαστικό Φροντιστήριο Κορίνθου, από το οποίο και απεφοίτησε.
Νυμφεύθηκε την Ελευθερία Πλαγιώτη, κόρη από υπερπολύτεκνη οικογένεια της Απόλπαινας και απέκτησαν τρία παιδιά, άξια στην κοινωνία της Λευκάδος, την Αικατερίνη, την Ειρήνη και τον Γεώργιο. Η Ελευθερία όμως έφυγε πριν από μερικά χρόνια, στιγματίζοντας την ζωή του π. Σπυρίδωνος, ο οποίος αποδέχθηκε τον σταυρό της χηρείας με πίστη και αφοσίωση στο θέλημα του Θεού.
Το 1961 χειροτονείται διάκονος και το 1962 πρεσβύτερος στη Λευκάδα από τον Μητροπολίτη Λευκάδος και Ιθάκης κυρό Δωρόθεο. Διορίστηκε στον Ι. Ναό Αγίου Δημητρίου Κατωχωρίου για τριάντα ένα (31) χρόνια. Πέρασε δυσκολίες και κακουχίες σε μια εποχή όπου, ούτε η μετάβαση στα χωριά ήταν εύκολη, ούτε οι ανέσεις που έχουμε σήμερα υπήρχαν. Διακόνησε το ποίμνιό του με αγάπη, κατανόηση και στοργή. Επί αοιδίμου Μητροπολίτου Λευκάδος και Ιθάκης κυρού Νικηφόρου, εν έτη 1992, μετετέθη στην κενή εφημεριακή θέση του Ι. Ναού Αγ. Σπυρίδωνος Βλυχού, στην οποία διακονεί μέχρι και σήμερα.
Επί αρχιερατείας του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ. Θεοφίλου, ο π. Σπυρίδων τιμήθηκε με το χάρισμα της πνευματικής πατρότητος και το οφφίκιο του οικονόμου το 2008. Και το 2009 με το οφφίκιο του πρωτοπρεσβυτέρου. Φέτος συμπληρώνει εξήντα χρόνια ιερωσύνης.
Ο π. Σπυρίδων απ’ όπου κι αν πέρασε άφησε το στίγμα του. Εξωράισε τους Ναούς των ενοριών του και έκτισε εκ θεμελίων τον Κοιμητηριακό Ναό του Αγ. Κων/νου Βλυχού. Θυμάμαι ως διάκονος τότε τη χαρά του στα εγκαίνια του Ναού αυτού. Ένα πραγματικό κόσμημα. Συλλειτούργησα για πρώτη φορά μαζί του και διδάχτηκα από την αρχοντιά, τη σοβαρότητα και την ευλάβεια του. Εκεί σ’ αυτή τη λειτουργία, με πατρική αγάπη και με υπομονή, μου έδειξε πώς να κάνω συστολή των Τιμίων Δώρων. Λεπτομέρειες ίσως της ιερατικής μας πορείας, που δείχνουν όμως τη σοβαρότητά του ενώπιον του μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας.
Σταθμός όμως της ζωής του ήταν η διακονία του δίπλα στο Μητροπολίτη Δωρόθεο. Ο Δωρόθεος τον αγαπούσε πολύ, γιατί διέγνωσε από νωρίς τα χαρίσματά του. Όποτε τον συναντούσε του έλεγε χαρακτηριστικά: «παπά Σπύρο μου, τα πήρες όλα από μένα» και εννοούσε, την αρχοντιά, την τάξη, την ευπρέπεια, τη λειτουργική του συνείδηση.
Ο Θεός τον προίκισε όμως και με άλλα χαρίσματα. Ένα απ’ αυτά είναι και η ενασχόλησή του με την ιερή τέχνη της ιεροραπτικής. Η φήμη του απλώθηκε μακρύτερα από τα στενά όρια της Λευκάδας. Έραψε μέχρι και τον πατριάρχη Ιεροσολύμων κυρό Διώδωρο και πολλούς άλλους αρχιερείς και ιερείς. Με περισσή τέχνη έφτιαχνε με τα χέρια του καλυμμαύχια, μελησσοκέρι για τα δικηροτρίκηρα και την Αγία Τράπεζα, καρβουνόσκονη και πολλά άλλα, τα οποία πρόσφερε θυσία για την Αναίμακτη Μυσταγωγία.
Ο π. Σπυρίδων έγινε ιερέας από απόφαση και όχι από ανάγκη. Η μυσταγωγική του παρουσία στα μυστήρια του Θεού, δείχνει ιερέα απόλυτα συνειδητοποιημένο. Η αρχοντική μορφή του έχει σημαδέψει τη Λευκάδα. Το βάδισμά του στους δρόμους της πόλεως επιβλητικό, σοβαρό, αρχοντικό και ιεροπρεπές. Η καλοσύνη του πηγαία. Το εκκλησιαστικό του χιούμορ διδακτικό. Η φιλανθρωπία του, από την ιεροραπτική του τέχνη, σε μας τους κληρικούς απλόχερη.
Η σημερινή τιμητική του διάκριση, από το Οικουμενικό μας Πατριαρχείο, αποτελεί σπουδαίο γεγονός για την Ιερά Μητρόπολή μας. Τα διακριτικά του οφφικίου του είναι ο Σταυρός και το επιριπτάριο (το μοναχικό κουκούλιο δηλαδή), τα οποία αποτελούν τιμή για το πρόσωπο του π. Σπυρίδωνος, αλλά και ευθύνη. Τιμή για την αίγλη του αξιώματος, και ευθύνη, γιατί αποτελούν υπόμνηση για τον ίδιο και για όλους μας, ότι ο Σταυρός του Χριστού δείχνει τη θυσία Του. Η Ιερωσύνη είναι θυσία στον Χριστό! Ο Ιερέας γίνεται θυσία, προσφέροντας τον εαυτό του ολοκαύτωμα για τον Χριστό! Υπομνύει όμως και τη σταυρική πορεία του Οικουμενικού μας Πατριαρχείου ανά τους αιώνες, του οποίου την τιμή θα λάβει απόψε. Το Οικουμενικό μας Πατριαρχείο και ο Προεστός Αυτού, ο Οικουμενικός μας Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος, σταυρώνονται καθημερινά, ασκώντας την ευθυνοφόρο διακονία, του συντονισμού και της ενότητος της παγκοσμίου Ορθοδοξίας, ως Πρωτόθρονης Εκκλησίας. Προνόμιο το οποίο απέδωσαν «οι καλώς διαταξάμενοι Θεοφόροι Πατέρες μας» δια των Αγίων Οικουμενικών Συνόδων. Πολλές όμως δυνάμεις, με μακράν της Ορθοδόξου πίστεως ήθος, προσπαθούν να υποβιβάσουν την παρουσία του και το μέγεθος της ευθύνης του. Εμείς οφείλουμε την προσευχή μας και τον σεβασμό μας στο Σεπτόν της Ορθοδοξίας Κέντρον, δια του οποίου χρωστούμε την αναγέννησή μας ως Εκκλησία και ως Έθνος.
Ευχόμαστε στον σεβαστό και αγαπητό μας π. Σπυρίδωνα, ο Κύριός μας, δια πρεσβειών του Αγίου Ενδόξου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου του Μυροβλύτου, να του χαρίζει υγεία, μακροημέρευση και δυνάμεις πολλές, ώστε να συνεχίσει την ιερατική του διακονία και να δοξάζεται μέσω αυτού το όνομα του Χριστού μας. Αμήν!
Άξιος ο Αγαπητός Πάτερ Σπυρίδων
Φώτο Ρεπορτάζ Διονύσιος Κούρτης
