Αντίθετα με τον επικοινωνιακό κατακερματισμό των Μ.Μ.Ε., “επικοινωνιακή” θεολογία κομίζει το ευαγγελικό μήνυμα, όχι όμως ως αστείρευτο και απόλυτο δόγμα, αλλά ως σταυροαναστάσιμη θυσία και ενσάρκωση της αγάπης.
Η ορθοδοξία αναζητά το “πραγματικά πραγματικό”, το «όντως της φύσεως του πραγματικού ως κοινωνία και την πραγματική αναφορικότητα του ως θεομορφία».
Πιο συγκεκριμένα, η “επικοινωνιακή” θεολογία είναι απεγνωσμένη αναζήτηση της αρχέγονης κοινωνίας που χάθηκε, κοινωνίας όχι μόνο μεταξύ των ανθρώπων αλλά κυρίως ως αποκαλυπτικής επικοινωνίας του Θεού με τον άνθρωπο, η οποία εδραιώνεται και εξαγιάζεται ως μέθεξη στο Σώμα του Χριστού μέσω του αγιοπνευματικού φωτισμού και της λειτουργικής διάστασης της προσευχής.
«Η επικοινωνία συνειδητοποιώντας την απώλεια της θεομορφίας της κοινωνίας με τον Θεό, είναι ανώτερη συναίσθηση της αλλοτρίωσης της σχέσης του κτιστού με το άκτιστο, εκφραζόμενη ακριβώς ως πλήρη συναίσθηση της απώλειας της αρχέγονεης κοινωνίας. Η απώλεια αυτή αναδύεται απ’ την αυτοσυνείδηση του κτιστού πλάσματος, το οποίο εφευρίσκει την επικοινωνία ακριβώς ως τελευταία απόπειρα να θυμηθεί και να αναπλάσει την πρωταρχική απολεσθείσα Κοινωνία».
Φώτο Ρεπορτάζ Διονύσιος Κούρτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου