Η Mητρότητα Eίναι Ένα Ταξίδι με Πολλά «Γλυκόπικρα» Αντίο

Παρατηρώ τον γιο μου να τρέχει. Κοιτάζω τα γερά πόδια του, τα μακριά χέρια του, τον τρόπο που βάζει το χέρι του ανάμεσα στα μαλλιά του και θυμάμαι… Θυμάμαι εκείνο το μικρό αγοράκι που έκανε δυο βήματα και έπεφτε, που άπλωνε δυο μικρά χεράκια να με αγκαλιάσει, που φοβόταν το βράδυ, που λέγαμε κάθε βράδυ παραμύθια. Μια ολόκληρη εποχή, που ήταν μικρούλι, τόσο μικρό που χωρούσε παντού, που φοβόμουν να το κρατήσω…

Και βλέπω ότι μια ολόκληρη εποχή έφυγε σαν νερό μέσα από τα χέρια μου. Και σκέφτομαι πόσες από αυτές τις στιγμές πρόλαβα να κρατήσω, να ζήσω, να νιώσω; Πολλές, είναι η αλήθεια, αλλά ποτέ δεν ήταν αρκετές, και ποτέ δεν θα είναι.
Ο χρόνος κυλά σαν νερό και οι εποχές που τα παιδιά μας είναι μικρά περνάνε γρήγορα. Αυτό από μόνο του είναι ένα σοφό δίδαγμα για εμάς τους γονείς. Να ζήσουμε όσο μπορούμε αυτές τις μοναδικές στιγμές που δεν γυρίζουν πίσω.
Συχνά, ανατρέχω σε αυτές τις στιγμές είτε μέσα στο μυαλό μου, είτε μέσα από φωτογραφίες και βίντεο και συνειδητοποιώ ότι η μητρότητα είναι τελικά ένα ταξίδι με πολλά «γλυκόπικρα» αντίο.

Φώτο   Ρεπορτάζ    Ρεπόρτερ    Mairi